Skulls and Hearts. Νεκροκεφαλές και Καρδιές. Ένας ολόκληρος κόσμος αναδύεται στα έργα του Νίκου Λαγού, ο οποίος με τη συγκεκριμένη ενότητα έρχεται να επιβεβαιώσει τις ποιότητες, την εκφραστική και την εσώτερη δύναμη της ζωγραφικής του. Η ασκημένη όραση, η βιαιότητα της χειρονομίας, η εξπρεσιονιστική ένταση του χρώματος ή η υποβλητική χρήση του μαύρου, η σχεδιαστική σχηματοποίηση και η απλοποίηση συμβάλουν καθοριστικά στην ξεχωριστή ατμόσφαιρα που αποπνέουν οι συνθέσεις του. Ο Νίκος Λαγός αφηγείται γοητευτικές και νοηματικά φορτισμένες ιστορίες στους ασφυκτικά «κατοικημένους» χώρους των συνθέσεων του ή σε ελλειπτικούς χώρους που θυμίζουν επιφάνεια μαυροπίνακα με τις μορφές να αποδίδονται σ’ αυτούς περιγραμματικά σαν σχεδιασμένες με κιμωλία. Οι απροσδόκητες συναντήσεις και συμβιώσεις, οι συνδυασμοί μορφών, λέξεων και συμβόλων (με κυρίαρχα εκείνα της νεκροκεφαλής και της καρδιάς), το παιχνίδι των συνειρμών και των αντιμεταθέσεων, η προβολή φαντασιώσεων, εμμονών και ενδόμυχων φόβων, ο σαρκασμός και το καταλυτικό χιούμορ ενεργοποιούν μια διαφορετική συνθήκη. Οι φαινομενικά, κάποιες φορές, προσπελάσιμες εικόνες του, υπονομεύονται και αναιρούνται, τείνοντας σε μια αποξενωμένη, διφορούμενη και ανοίκεια κατάσταση. Σε ευθεία αντιστοιχία με συναισθηματικές λειτουργίες, μνημονικές ανακλήσεις και βιωματικές καταστάσεις παρουσιάζει έναν «ενδιάμεσο» κόσμο στο μεταίχμιο φαντασίας και ονείρου, εφιάλτη και απειλής, παρουσίας και απουσίας. Με φανερές τις επιρροές από την αισθητική των κόμικς αλλά και τις συνειδητές παραπομπές σε παιδικές ζωγραφιές και σε γκράφιτι πλάθει ένα ιδιότυπο σύμπαν, προτάσσει μια προσωπική μυθολογία σπάνιας ευαισθησίας και πληρότητας με τις έννοιες της ζωής και του θανάτου, της ερωτικής έλξης και της σεξουαλικής επιθυμίας, της τρυφερότητας και της ρευστότητας των έμφυλων σχέσεων, της απώθησης και της μοναξιάς, της καταπίεσης και της απελευθέρωσης, της απώλειας και του τραύματος, της απόρριψης, του ευνουχισμού και της καταβύθισης σε σκοτεινές και αχαρτογράφητες περιοχές του υποσυνείδητου, του διχασμού της προσωπικότητας, της δυσλειτουργίας και της δυσαρμονίας να διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο κόσμος του Νίκου Λαγού, πλημμυρισμένος με νεκροκεφαλές και καρδιές, αμφίσημος και ανοιχτός σε πολλαπλές αναγνώσεις και προσεγγίσεις, ορίζει ένα άκρως ανατρεπτικό και απρόβλεπτο σκηνικό της ανθρώπινης ύπαρξης στην προέκταση της πραγματικότητας, επιζητώντας και επιβάλλοντας την εμπλοκή, τη συνενοχή και την αντίδραση του θεατή.

Γιάννης Μπόλης

Ιστορικός της Τέχνης